Liberalizm.net

Dziś w Warszawie odbyło się spotkanie liderów europejskiego biznesu – Rady Prezydentów BusinessEurope.

Tusk w swoim wystąpieniu stwierdził, że w nowym traktacie UE, należy wprowadzić mechanizmy umożliwiające przekształcenie UE w dobrze prosperujące przedsiębiorstwo. Dodał również, że u podstaw kryzysu leży wyzbycie się przez europejskich przedsiębiorców cnót kupieckich. Domniemywać należy, że nowa UE ma te cnoty przywrócić. Jak? Tak, jak rozwiązuje inne problemy,  wykorzystując swoje prawodawstwo i narzucając kolejne normy. Czy zdrowy rozsądek podpowiada nam, aby w celu przywrócenia ładu gospodarczego, wprowadzić mechanizmy gospodarki kontrolowanej przez urzędniczy aparat? Oczywiście, że nie. To zwykły absurd. Premier próbuje nam wmówić kolejny, nieudolny argument  za stworzeniem federacji europejskiej.

Zrzekanie się atrybutów suwerennego państwa, w imię problemów ekonomicznych państw zewnętrznych jest pomysłem niebywałym. Przypominam, iż to nie Polska jest członkiem strefy euro i nie do polskich polityków należy walka o tę strefę. Rząd RP uważa inaczej. A może, w istocie rzeczy, nie chodzi o ratowanie gospodarek, a utrzymaniu status quo indolentnej klasy politycznej?

Premier Tusk mówi: „Skończył się definitywnie czas marnowania pieniędzy, ale także godzin, dni i miesięcy, jeśli chodzi o podejmowanie decyzji stricte politycznych”. I tu trafił w dziesiątkę. Przyczyną kryzysu, a wcześniej zastoju gospodarczego, jest marnowanie pieniędzy poprzez zwykłe, niekontrolowane rozdawnictwo. Zdrowa gospodarka nie może pozwolić sobie na utrzymywanie różnych grup interesu, które są wobec prawa równiejsze i otaczane, nieuzasadnioną realiami ekonomicznych, opieką państwa (górnicy, hutnicy, rolnicy, zawodowi bezrobotni). W Polsce ten problem zaniedbano, w trosce o jak najszersze poparcie polityczne w wyborach. Zatem, zamiast pozwolić niewidzialnej ręce rynku działać, podejmuje się dziesiątki decyzji politycznych, myśląc, że to właśnie polityka jest panaceum na zaspokajanie wszystkich potrzeb społeczeństwa. Władza zaczyna działać w myśl zasady: kapitalizmu tyle ile niezbędne, a socjalizmu tyle ile się da.

Euro to projekt stricte polityczny, mający być swoistą klamrą zabezpieczającą UE przed rozpadem. Dziś Europa nie szuka narzędzi do walki z realnym kryzysem ekonomicznym, a kurczowo broni politycznej ideologi. Wbrew zdrowemu rozsądkowi, rząd dąży to utraty suwerenności swojego państwa, w imię euro-socjalistycznych fantasmagori, wykuwając nowe pojęcie euro-suwerenności, jako ważniejszej od narodowej. Z uwagi na tysiącletnią tradycję państwa polskiego, biorąc pod uwagę problemy z jakimi temu państwu przyszło stawiać czoła w przeszłości, dzisiejszy europejski „kryzys” to niewinne zawirowanie. Lecz w odróżnieniu od działań dzisiejszej władzy, naszym przodkom nie przyszło do głowy żonglowanie niepodległością.

Zaczynamy być świadkami niebezpiecznych, niedemokratycznych procesów. W Grecji i Włoszech nastąpiła zmiana we władzy wykonawczej, bez demokratycznej legitymacji społeczeństwa. Premier Mario Monti, został niejako narzucony przez struktury unijne jako człowiek lepiej rozumiejący ekonomię, a przede wszystkim europejską solidarność. Oczywiście Włochom powinny wystarczyć tłumaczenia, że Monti to technokrata, więc znający się na swojej robocie. Tak naprawdę to unijny zarządca komisaryczny.  Podobnie sprawy miały się w Grecji. Unijni demiurgowie dostali gęsiej skóry na pomysł przeprowadzenia, demokratycznego w swej naturze, referendum. Demokratyczne narzędzia wyboru władz napawają europejskich „urzędasów” co raz większym obrzydzeniem. Stąd potrzeby nowego traktatu, pozwalającego ujarzmić narodowe ciągoty do samostanowienia.

Wracając na nasze podwórko. Zastanawiający jest fakt, iż polski rząd zaczyna debatę na zewnątrz własnego kraju i na temat kryzysu globalnego, jednocześnie milcząc w sprawie problemów polskiego zadłużenia i deficytu budżetowego. Czyżby wyzbycie się suwerenności na rzecz europejskiego superpaństwa byłoby mniej ryzykowne niż przyznanie się do faktycznego stanu polskich finansów?

Miał rację Stanisław Lem mówiąc: „Dopóki nie skorzystałem z Internetu, nie wiedziałem, że na świecie jest tylu idiotów.” Nie chcę powtarzać tych, jakże mądrych słów, bo Lemem nie jestem, ale zgadzam się z nim w stu procentach.

Przegrzebując polski internet, co raz częśniej trafiam na zaostrzoną walkę ideologiczną pomiędzy zwolennikami UE, a jej przeciwnikami. Szkoda, że w reżimowych mediach, forsujących jedynie słuszne tezy, takiej walki nie możemy ujrzeć. Ale, bez względu na umiejscowienie tej dysputy,  powinniśmy cieszyć się, że takowa dyskusja w ogóle się pojawia. Radość powinna być tym większa, im mainstreamowe media bardziej pomijają fakt, iż przeciwnicy UE istnieją i  własne zdanie mają. Nie chodzi, tu o udowadnianie, czyja racja jest mojsza, a czyja najmojsza. Chodzi o sam fakt dyskursu.

Poziom wspomnianej dyskusji jest różny. Można jednak, wyłuskać pewną wspólną cechę. Polega ona na tym, że zwolennicy UE to głownie zaślepieni komunistycznymi ideami przedstawiciele lewicy. Otóż w ochach euroentuzjasty, eurosceptyk jawi się nam jako bogobojny, kalolicki faszysta, inaczej kaczysta, chcący mordować w imię ojczyzny niekreślonych wrogów. Lewa strona mocy nagminnie podsyca strach przed rządami nieokrzesanego, całującego dłonie biskupom,  polactwa. To dzięki reprezentanom prawicy, Polska jest krajem zacofanym, nienadążającym za obyczajowymi  trendami europejskimi. A trendy są nieubłaganie jednoznaczne. Antywartościowe.

Drodzy towarzysze w walce o federację UE. Tak jak nie chcecie mieszać relgii z państwem, tak nie mieszajcie pieniądza z ideologią. Gospodarka bowiem, jest niezależna od ideologii, a gdy staje się być z nią związana, następuje kryzys. Hegemoni UE szukają dziś metody zahamowania rozpadu unii, nie zwracając uwagi na przyczyny powstałego problemu. A jedną z tych przyczyn jest właśnie ideologizacja gospodarki, która opiera się głównie na konsumpcji, a nie produkcji.  Europejczycy, nie chcą żyć według zasad zdrowego rozsądku. Chcą czuć się bezpiecznie, wierząc, że struktury unijne zapewnią im idealny porządek gospodarczo-społeczny, pozwalając na życie ponad stan, nie bacząc na wydatki większe niż dochody. A skąd weźmiemy pieniadze na tę finansową maskaradę? Jak to skąd? Dodrukujemy. Wiwat zinfantylizowany konsumeryzm.
PS Coś na deser. Kompilacja wystąpień europosła Nigela Farage

Po ostatnich wydarzeniach w Łodzi, a dokładnie po morderstwie dokonanym przez szaleńca, należałoby się zastanowić, co zaognia atmosferę w polityce. To zabójstwo jest niewątpliwie związane z tą atmosferą, atmosferą wzajemnej nienawiści, oskarżaniem się o absurdalne działania lub zaniechania. Obywatelom karmionym przez media niezwykle wysoką dawką nienawiści, wydaje się, iż jedyną metodą dyskusji jest zrównanie adwersarza z błotem. Szaleniec z Łodzi poszedł krok dalej i uświadomił sobie, iż najskuteczniejszym narzędziem rozliczenia polityków będzie zbrodnia.

Dziś politycy zastanawiają się, gdzie popełnili błąd. Rozważania te są bardziej lub mniej komiczne, bo nie można inaczej określić wymuszania przeprosin za wszystko i wszystkich. Problem natomiast tkwi w uświadomieniu sobie, iż każdy ma prawo posiadać odmienne poglądy i publicznie te poglądy głosić. Osoby nie zgadzające się z poglądami swoich przeciwników, muszą zaprezentować merytoryczne kontrargumenty. Natomiast w polskiej polityce mamy do czynienia z infantylnymi osobistymi atakami, oderwanymi od merytoryki.

Nie małą rolę w obrazie polskiej polityki odgrywają media. Przeciętny program publicystyczny z udziałem polityków, sprowadza się do tandetnej pyskówki na czwartorzędne tematy. Dziennikarze dbając o wysoką oglądalność takich programów, w zauważalny sposób prowokują polityków do emocjonalnych wypowiedzi. Należy zadać sobie pytanie, dlaczego? Czy tematy dyskusji determinuje durnota polityków, czy niekompetencja dziennikarzy, nie znających się na merytorycznych szczegółach ważnych dla państwa reform? Obawiam się, że jedno i drugie.